Door een waas van zwart kant

Eerste post dus nu moet ik wel een verpletterende eerste indruk maken als uiterst intelligent, eloquent en interessant persoon zodat jij, mijn beste lezer, terug komt en ik hier niet alleen maar voor mezelf zit te tikken als bezigheidstherapie.

Ieder begin is moeilijk. Ik heb de neiging om mezelf te introduceren maar dat zou een beetje overbodig zijn gezien eenieder die de moeite neemt dit te lezen mij waarschijnlijk al kent. Aan de andere kant heb ik de onbedwingbare behoefte mezelf uit te leggen. Iets wat voort komt uit mijn constante angst verkeerd begrepen te worden, de angst dat mensen een ander beeld van mij hebben dan ik wil dat ze hebben. Eigenlijk had ik al een weblog, sinds 2005, toen bloggen nog hip was. Maar er is teveel gebeurd en te weinig geschreven. Het oude blog en ik, wij groeiden uit elkaar. Het paste gewoon niet meer bij de persoon die ik nu ben. Dat, en ik wil niet meer dat mensen kunnen zien wat ik schreef toen ik een 15 jarig alto pubertje was.

Ieder begin is ook spannend, omdat zo'n leeg blog nog vol zit met hoge verwachtingen, voor je in de sleur terecht komt van achterstallige onderhoud en ongeïnspireerde posts zonder reacties. Dat ik nu al over dit vooruitzicht zit na te denken schetst meteen hoe ik de meeste dingen zie. In elk mooi voorwerp, elke waardevolle beleving, zie ik het einde ervan. Een algeheel nietsontziend besef dat alles onvermijdelijk eindigt, afloopt, stuk gaat, verlept, sterft of over datum raakt. Zoals Jogchem Niemandsverdriet zo mooi zei: 'Alles wat ik aanraak verpulvert en valt uiteen in hoopjes stof.' Na veel Anne Rice te hebben gelezen heb ik mij inmiddels wel verzoent met de vergankelijkheid, ik heb haar zelfs in zekere zin omarmt. Dingen zijn extra mooi door hun eindigheid, de fragiliteit van alles maakt het waardevol. Dat dan weer wel. 

Nu ik dan toch op de introductie toer ben, ga ik er maar gelijk mee verder. Ik noem mezelf graag een nihilist, in die zin dat ik mij bewust ben van het feit dat het bestaan geen enkele betekenis heeft. Kort gezegd: In principe is alles zinloos en flauwekul. Maar ik ben ook een escapist, van het donker romantische soort wel te verstaan. Uit onvrede met de lelijke werkelijkheid van vandaag de dag heb ik mij teruggetrokken en bekijk ik de wereld van een afstand, terwijl ik thee drink in mijn eigen wereld, vol prinsessenjurken en zwarte petticoats. Wie mij een beetje kent kan het niet ontgaan zijn dat ik een voorliefde heb voor lang vervlogen tijden. Toen dingen nog handgemaakt en mooi waren, met oog voor detail. Ik ben vooral gefascineerd door de victoriaanse rouw cultuur (19e eeuw). De melancholiek waarmee ze toen de dood benaderden spreekt mij aan. 

Donkere romantiek is mijn manier om, om te gaan met de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, om mijn fascinaties en angsten te uiten en ook om het leven zo mooi mogelijk te maken. Want schoonheid (in zijn vele verschijningsvormen) is de essentie van het bestaan. Het enige dat het de moeite waard maakt het “zijn” te verkiezen boven het niet-zijn. Schoonheid is de enige egoïstische reden om niet te zeggen: weetje wat, ik kap er lekker mee.

Zonder het mij eerst te beseffen trad ik met deze levenshouding in de voetsporen van de 19^e eeuwse decadenten, met wie ik mij dan ook erg verwant voel. Vanuit het decadentisme komt ook het estheticisme, met zijn leuze ‘schoonheid om de schoonheid!’ en de overtuiging dat schoonheid in het hele leven moest worden nagestreefd en niet alleen in het boek of het museum. Ik kan het daar niet meer mee eens zijn. Door mijzelf te omringen met zoveel mogelijk schoonheid in al zijn vormen, probeer ik mijn eigen romantische wereld tot leven te wekken. Door die waas van zwart kant lijkt de harde realiteit zoveel zachter.

En dat is eigenlijk wat je ook op dit blog kunt verwachten; de wereld door een waas van zwart kant. Een weerspiegeling van mijn "inner sanctuary" (bij een gebrek aan een goede Nederlandse beschrijving). Ik ben benieuwd of het wat wordt. 

Laten we beginnen met een bijpassend liedje. Sinds ik dit nummer live heb gehoord op WGT waar het mij dusdanig geraakt heeft, kan ik er maar niet genoeg van krijgen.