In afwachting van de drie musketiers

O MIJN GODEN! Deze film moet ik zien! Ik bedoel, schermende sexy mannen en een bloedmooie vrouw in allemaal mooie jurken die nog ass kan kicken ook! Oh en zwevende oorlogsschepen. Wat wil een mens nog meer?

Alleen komt hij pas in oktober in de bioscoop. Maar om de komende maanden van ongeduldig afwachten enigszins dragelijk te maken heb ik hier een aantal suggesties voor andere films met mooie jurken om bij te kwijlen die vrij recentelijk zijn verschenen (Gone with the Wind, Pride and Prejudice en soortgelijken zijn zo universeel awesome dat ik er van uit ga dat ik die niet hoef aan te raden). De trailers alleen al zijn om bij weg te dromen. ^^

Een waarschuwing vooraf is wel op zijn plaats. Na het zien van deze drie films ben ik nog een tijd lang van slag geweest. Zo mooi maar zo deprimerend. Een ietwat vrolijkere nood dan; Marie Antoinette. Ook niet echt een vrolijk verhaal maar de sfeer is wel fantastisch. Jurken, schoenen en taartjes. De muziekkeuze is misschien wat vreemd voor een kostuumfilm maar ik vind het wel geslaagd. De directors hebben in ieder geval een goede muzieksmaak en ze pretendeerde ook nooit historische correct te zijn. De bedoeling was Marie Antoinette neer te zetten als de rockster van haar tijd, met alle voor en nadelen die daarmee gepaard gaan. Voor mij is het vooral de ultieme chick flick, eyecandy at it's best. ;)

En dan nog mijn persoonlijke favoriet: The Young Victoria. Na het zien van deze film was ik helemaal betoverd. Zo romantisch! De film grijpt je aan en laat je niet meer los. Alles aan deze film is perfect, gewoonweg perfect. Oh en had ik al gezegd hoe sexy Albert is in deze film? ^^ En sorry voor de irritante ondertiteling...

Immortelle XXXIII: Mijn hart was toegevroren

Mijn hart was toegevroren,
Mijn tranen vloeiden niet meer.
Toen trof mij haar gloeiende blikstraal,
En de wateren ruischten weer.

O ware ik toch verdronken
In den bitterzilten vloed!
In liefdetranen, hoe brak ook,
Te smoren, is honingzoet.

Piet Paaltjens (1835-1894)

Uneasy listening

Diamanda Galás leerde ik een aantal jaar geleden kennen door The Litanies of Satan en Dubbel Barrel Prayer. Die eerste ervaring met haar muziek joeg me meteen de stuipen op het lijf. Meer dan elke metal band die probeert te shockeren met satanisme ooit had gedaan. Dit was het echte werk. En omdat ik nou eenmaal hou van dingen die mij oncomfortabel doen voelen was mijn interesse meteen gewekt. Ik geloof niet dat ik er ook meteen van kon genieten. Diamanda Galás is een artiest waar je naar moet leren luisteren. Haar muziek wordt niet voor niks getypeerd als "uneasy listening". Om er van te genieten moet je in de stremming zijn en je concentreren, echt luisteren.

Wat haar onder anderen andere zo magisch maakt is haar hoge stembereik (3 a 4 octaven is uitzonderlijk hoog, heb ik mij laten vertellen) en de haast dierlijke geluiden die ze weet te produceren (Zogenaamde "Schrei"-technieken die hun oorsprong vinden in de Duitse opera, aldus wikipedia). Wat ik ook bijzonder vind is dat ze een artiest is die niet makkelijk te plaatsen valt. Op de een één of andere manier krijgt ze het voor elkaar punk, goth, jazz, opera en satanistische rituelen samen te voegen tot iets unieks. Zelf stelt ze zich buiten elk muziekgenre en de daar bijhorende groepen. Typerend vind ik een interview in 2003 waarin de interviewer naar haar mening vraagt over punk. Ze geeft toe dat veel mensen uit die scene naar haar shows komen maar zelf stelt ze: 'punk is too fashionable for me'. Verder staat haar zeer kritische en ietwat misantropische houding mij wel aan. 

Op het Wave Gotik Treffen van dit jaar kreeg ik eindelijk de kans haar live te zien in het operagebouw van Leipzig. Diamanda zoals we haar gewend zijn, een in zwart gehulde verschijning achter een vleugel. Ze deed veel Franse chansons waaronder van Edith Piaf, uiteraard geheel in haar eigen stijl. Het was werkelijk waar een betoverend optreden, zo intens. Ik kreeg het er warm en koud tegelijk van. Stiekem hoopte Loeke en ik dat ze onze absolute favoriet zou spelen: haar eigen versie van Gloomy Sunday. Orgineel gezongen door Billy Holiday die het op haar beurt weer had van de Hongaarse pianist en componist Rezső Seress. Het orgineel heet dan ook: Vége a világnak (End of the World). De tekst had Billy Holiday echter van een andere hongaarse versie namelijk Szomorú vasárnap (Sad Sunday) door László Jávor. Gloomy Sunday staat ook wel bekend als de "Hungarian Suicide Song" omdat het verhaal gaat dat veel mensen dood zijn gevonden door zelfmoord terwijl dit liedje speelde. Het lijkt mij vrij onwaarschijnlijk, maar goed. Een sterk verhaal erbij maakt alles alleen maar spannender. Anyhow, onze gebeden werden verhoord. Als laatste nummer kwam hij dan toch. Gloomy Sunday door Diamanda Galas. Zo schitterend, ik kan nu vredig sterven. ;)

Omdat ik er niet genoeg van kan krijgen, hieronder nog twee andere favoriete liedjes van mij:

Dit zijn de wat meer easy listening liedjes van Diamanda Galas. Maar eigenlijk moet je ook luisteren naar:
This is the Law of the Plague
Free among the Dead
The Thrill is Gone
O Death
Heaven have Mercy

"Elk zijn is tot niet-zijn geschapen"

Insomnia

Denkend aan de dood kan ik niet slapen,
En niet slapend denk ik aan de dood,
En het leven vliet gelijk het vlood,
En elk zijn is tot niet-zijn geschapen.

Hoe onmachtig klinkt het schriel `te wapen',
Waar de levenswil ten strijd mee noodt,
Naast der doodsklaroenen schrille stoot,
Die de grijsaards oproept met de knapen.

Evenals een vrouw, die eens zich gaf,
Baren moet, of ze al dan niet wil baren,
Want het kind is groeiende in haar schoot,

Is elk wezen zwanger van de dood,
En het voorbestemde doel van 't paren
Is niet minder dan de wieg het graf.

J. C. Bloem (1887-1966)

Door een waas van zwart kant

Eerste post dus nu moet ik wel een verpletterende eerste indruk maken als uiterst intelligent, eloquent en interessant persoon zodat jij, mijn beste lezer, terug komt en ik hier niet alleen maar voor mezelf zit te tikken als bezigheidstherapie.

Ieder begin is moeilijk. Ik heb de neiging om mezelf te introduceren maar dat zou een beetje overbodig zijn gezien eenieder die de moeite neemt dit te lezen mij waarschijnlijk al kent. Aan de andere kant heb ik de onbedwingbare behoefte mezelf uit te leggen. Iets wat voort komt uit mijn constante angst verkeerd begrepen te worden, de angst dat mensen een ander beeld van mij hebben dan ik wil dat ze hebben. Eigenlijk had ik al een weblog, sinds 2005, toen bloggen nog hip was. Maar er is teveel gebeurd en te weinig geschreven. Het oude blog en ik, wij groeiden uit elkaar. Het paste gewoon niet meer bij de persoon die ik nu ben. Dat, en ik wil niet meer dat mensen kunnen zien wat ik schreef toen ik een 15 jarig alto pubertje was.

Ieder begin is ook spannend, omdat zo'n leeg blog nog vol zit met hoge verwachtingen, voor je in de sleur terecht komt van achterstallige onderhoud en ongeïnspireerde posts zonder reacties. Dat ik nu al over dit vooruitzicht zit na te denken schetst meteen hoe ik de meeste dingen zie. In elk mooi voorwerp, elke waardevolle beleving, zie ik het einde ervan. Een algeheel nietsontziend besef dat alles onvermijdelijk eindigt, afloopt, stuk gaat, verlept, sterft of over datum raakt. Zoals Jogchem Niemandsverdriet zo mooi zei: 'Alles wat ik aanraak verpulvert en valt uiteen in hoopjes stof.' Na veel Anne Rice te hebben gelezen heb ik mij inmiddels wel verzoent met de vergankelijkheid, ik heb haar zelfs in zekere zin omarmt. Dingen zijn extra mooi door hun eindigheid, de fragiliteit van alles maakt het waardevol. Dat dan weer wel. 

Nu ik dan toch op de introductie toer ben, ga ik er maar gelijk mee verder. Ik noem mezelf graag een nihilist, in die zin dat ik mij bewust ben van het feit dat het bestaan geen enkele betekenis heeft. Kort gezegd: In principe is alles zinloos en flauwekul. Maar ik ben ook een escapist, van het donker romantische soort wel te verstaan. Uit onvrede met de lelijke werkelijkheid van vandaag de dag heb ik mij teruggetrokken en bekijk ik de wereld van een afstand, terwijl ik thee drink in mijn eigen wereld, vol prinsessenjurken en zwarte petticoats. Wie mij een beetje kent kan het niet ontgaan zijn dat ik een voorliefde heb voor lang vervlogen tijden. Toen dingen nog handgemaakt en mooi waren, met oog voor detail. Ik ben vooral gefascineerd door de victoriaanse rouw cultuur (19e eeuw). De melancholiek waarmee ze toen de dood benaderden spreekt mij aan. 

Donkere romantiek is mijn manier om, om te gaan met de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, om mijn fascinaties en angsten te uiten en ook om het leven zo mooi mogelijk te maken. Want schoonheid (in zijn vele verschijningsvormen) is de essentie van het bestaan. Het enige dat het de moeite waard maakt het “zijn” te verkiezen boven het niet-zijn. Schoonheid is de enige egoïstische reden om niet te zeggen: weetje wat, ik kap er lekker mee.

Zonder het mij eerst te beseffen trad ik met deze levenshouding in de voetsporen van de 19^e eeuwse decadenten, met wie ik mij dan ook erg verwant voel. Vanuit het decadentisme komt ook het estheticisme, met zijn leuze ‘schoonheid om de schoonheid!’ en de overtuiging dat schoonheid in het hele leven moest worden nagestreefd en niet alleen in het boek of het museum. Ik kan het daar niet meer mee eens zijn. Door mijzelf te omringen met zoveel mogelijk schoonheid in al zijn vormen, probeer ik mijn eigen romantische wereld tot leven te wekken. Door die waas van zwart kant lijkt de harde realiteit zoveel zachter.

En dat is eigenlijk wat je ook op dit blog kunt verwachten; de wereld door een waas van zwart kant. Een weerspiegeling van mijn "inner sanctuary" (bij een gebrek aan een goede Nederlandse beschrijving). Ik ben benieuwd of het wat wordt. 

Laten we beginnen met een bijpassend liedje. Sinds ik dit nummer live heb gehoord op WGT waar het mij dusdanig geraakt heeft, kan ik er maar niet genoeg van krijgen.