Het waren mystieke dagen de afgelopen tijd. Misschien ligt het aan mij hoor maar volgens mij is het lang geleden dat we mist hebben gehad. Voor mijn gevoel heeft mist in ieder geval iets nostalgisch. Of ik heb gewoon teveel Charles Dickens gelezen, dat kan ook.
Hoe dan ook, ik vond het goed toeven in deze kleine en heerlijk overzichtelijke wereld. Ook inspireerde het mij om de film The Mist weer eens te gaan kijken. En toen wist ik weer waar ik The Host of Seraphim ook alweer van kende. The Host of Seraphim door Dead Can Dance is een prachtige vertolking van een traditioneel Bulgaars rouw lied. Zo mooi is al zijn droefheid. Als ik dood ben mag dit wel op mijn begrafenis gedraaid worden.
Zoals met veel mooie oude liedjes zijn er verschillende versies van. Zo ook deze:
Ik kon niet kiezen welke ik moest plaatsen dus post ik ze maar allebei. Mogen jullie bepalen welke versie het mooist is. :)
vrijdag 25 november 2011
vrijdag 18 november 2011
Fascinatie
Mijn fascinatie voor botten, schedels en skeletten uitgedrukt in twee zinnen:
As you are now, so once were they.
As they are now, so shall you become.
Met dank aan Eva Elaine die dit mooie stukje kunst heeft gemaakt vanwaar ik deze zinnen heb overgenomen (met een kleine aanpassing).
As you are now, so once were they.
As they are now, so shall you become.
Met dank aan Eva Elaine die dit mooie stukje kunst heeft gemaakt vanwaar ik deze zinnen heb overgenomen (met een kleine aanpassing).
dinsdag 25 oktober 2011
Oddities: Viva la Bizarre
Laatst werd ik getipt over de tv serie Oditties van Discovery Chanel. OH MIJN GODEN! Waarom wist ik hier niks van en waarom wordt het niet in Nederland uitgezonden? Alles wat ik ooit wilde in één tv show. In de tussentijd heb ik natuurlijk alles wat er van te vinden is al gedownload (er zijn maar twee seizoenen, meh).
Oddities is zo'n standaard real life serie maar dan over mijn droomwinkel; Obscura Antiques & Oddities in New York. Oddities maakt me niet alleen heel erg blij vanwege alle oude vreemde dingen en mooie taxidermies die er voorbij komen maar ook vanwege de herkenbaarheid. Ik zie mensen die net zo'n passie hebben voor het bizarre (met name uit de victoriaanse tijd) als ik. Mensen die de schoonheid ervan in zien. In een aflevering hebben twee vrouwen een gesprek over hun gedeelde fascinatie voor de victoriaanse rouwcultuur en hun liefde voor het verzamelen van antieke rouw objecten. De victorianen bewaarde vaak stukjes haar van overledenen en verwerkte dat in sieraden of maakte er hele kunstwerken van als aandenken. Eén van de vrouwen zegt dan: 'victorians fetishized hair because it is the only part of us that remains, it doesn't perish. It's an everlasting memorial.' Precies dat heb ik niet alleen met die victoriaanse haarwerkjes maar ook met botten. Botten en schedels zijn niet alleen prachtige kunstwerken van de natuur, het is ook iets wat lang blijft bestaan nadat dat wat het was er niet meer is. Het overwint als het ware de vergankelijkheid. Dat maakt het bizar en mooi tegelijk. En het is fijn mensen te zien die dat begrijpen. In een andere aflevering vonden ze een antiek volledige geprepareerde skelet van een vrouw inclusief haar kist. Alleen al voor die kist zou ik een moord doen. Aan de andere kant word ik er dus ook heel erg hebberig en jaloers van natuurlijk... Tijd om eens een tripje naar New York te maken dus. ;)
Als je hier klikt vind je al een heleboel teasers. Hieronder staan vijf van mijn favorieten. Als het filmpje is afgelopen begint er meteen een nieuwe, vet irritant maar daar kan ik niks aan doen. Eerst even uit klikken dus.
Oddities is zo'n standaard real life serie maar dan over mijn droomwinkel; Obscura Antiques & Oddities in New York. Oddities maakt me niet alleen heel erg blij vanwege alle oude vreemde dingen en mooie taxidermies die er voorbij komen maar ook vanwege de herkenbaarheid. Ik zie mensen die net zo'n passie hebben voor het bizarre (met name uit de victoriaanse tijd) als ik. Mensen die de schoonheid ervan in zien. In een aflevering hebben twee vrouwen een gesprek over hun gedeelde fascinatie voor de victoriaanse rouwcultuur en hun liefde voor het verzamelen van antieke rouw objecten. De victorianen bewaarde vaak stukjes haar van overledenen en verwerkte dat in sieraden of maakte er hele kunstwerken van als aandenken. Eén van de vrouwen zegt dan: 'victorians fetishized hair because it is the only part of us that remains, it doesn't perish. It's an everlasting memorial.' Precies dat heb ik niet alleen met die victoriaanse haarwerkjes maar ook met botten. Botten en schedels zijn niet alleen prachtige kunstwerken van de natuur, het is ook iets wat lang blijft bestaan nadat dat wat het was er niet meer is. Het overwint als het ware de vergankelijkheid. Dat maakt het bizar en mooi tegelijk. En het is fijn mensen te zien die dat begrijpen. In een andere aflevering vonden ze een antiek volledige geprepareerde skelet van een vrouw inclusief haar kist. Alleen al voor die kist zou ik een moord doen. Aan de andere kant word ik er dus ook heel erg hebberig en jaloers van natuurlijk... Tijd om eens een tripje naar New York te maken dus. ;)
Als je hier klikt vind je al een heleboel teasers. Hieronder staan vijf van mijn favorieten. Als het filmpje is afgelopen begint er meteen een nieuwe, vet irritant maar daar kan ik niks aan doen. Eerst even uit klikken dus.
donderdag 13 oktober 2011
Noodweer, dat is pas mooi weer
Het weer is weer als vanouds; herfstig. Gelukkig hebben we nog een paar dagen mogen genieten van een kleine nazomer. Nazomers zijn veel lekkerder dan echte zomers omdat de zon al wat lijkt afgezwakt en omdat de blaadjes die al bruin beginnen te worden goud oplichten in de zon.
Natuurlijk heb ik, net als de rest, geklaagd over het weer deze zomer. Ik vond het wel weer typisch dat juist het jaar waarop ik niet op vakantie ging, het jaar was met zoveel regen. Dus de visioenen van boeken lezen in het park gingen een beetje in rook op. Maar wat men tijdens dit soort niet bestaande zomers vaak vergeet is dat extreem veel regen veel makkelijker te verdragen is dan extreme hitte. Eigenlijk is het toch heerlijk dat je deze zomer niet wanhopig verkoeling hebt hoeven zoeken, je gewoon je vest aan hebt kunnen houden en niet wakker hebt gelegen omdat het onder de deken veel te warm is en je zonder deken niet kunt slapen? En mensen zijn zo lelijk met mooi weer. Of ben ik de enige die zich stoort aan het verschijnsel dat, zodra de zon zich laat zien, mensen ongeveer alles uittrekken zonder te overwegen of het tonen van zoveel vlees wel zo charmant staat? Ineens moet alles kort, klein en in vrolijke kleurtjes. En dat is lelijk mensen. En dan die teenslippers die iedereen ineens nodig vindt (om over birkenstocks maar helemaal niet te spreken).
Maar het grootste probleem dat ik heb met mooi weer is dat ik er helemaal niet automatisch vrolijk van word. En dat moet blijkbaar wel. Je wordt geacht vrolijk te worden van mooi weer. Ik word er alleen maar zenuwachtig van. Mij geeft het een gevoel van; ik moet naar buiten, leuke dingen doen, ik moet genieten, I'm missing out! Zonnig weer is een pestkop die aantoont hoe levenloos ik eigenlijk ben. Het doet mijn eigen huis als een gevangenis voelen. Ik vind het dan ook helemaal niet zo onwaarschijnlijk dat er naast mensen met een winterdepressie er ook mensen met een zomerdepressie bestaan.
Nee geef mij maar storm en onweer. Noodweer, dat is pas mooi weer. Herfst en winter passen mij beter. En in de herfst mag je de hele dag thuis zitten want buiten is het toch rot weer. En dan lekker binnen rommelen met een kopje thee.
Ja ik heb het al eens genoemd op mijn oude weblog maar ik wil dit stukje graag afsluiten met de woorden van Désanne van Brederode uit een column in het tv programma Buitenhof op 19 april 2009. Mooier had mijn punt immers zelf niet kunnen verwoorden:
'Mooi weer? Dat is het in november, als de bomen vechten tegen de wind, een gevecht dat ze verliezen – met rondwaaiend goud, broos, vergankelijk goud, tegen een loodgrijze hemel. Mooi weer is het, als de gordijnen ‘s middags al dicht kunnen, en opwapperen als er een ijzige sneeuwwind binnenwaait. Mooi weer is weer waarbij je kunt nadenken over echte liefde en echte dood, op een waarachtige, harde, onmooie manier. Mooi weer is regenweer waarin niemand ziet dat je jankt om de ellende die het leven is. Weer, waarin je Jacques Brel hoort fluisteren en briesen. Mooi weer is weer waarin je moet proberen zelf een brandende zon te zijn, tegen beter weten in. Natuurlijk, ik kan het spelletje prima meespelen, en doen alsof er geen crisissen en conflicten bestaan, een wijntje aan het water kan ik best waarderen… Maar soms voel ik me een banneling, een roepende in de woestijn… Namens al diegenen die deze wanhoop delen zou ik de blije, vrije meerderheid willen vragen: mag het een beetje minder? Mogen wij, bij wijze van verzetsdaad, nog even in onze Noorse truien lopen? Mogen wij ’s nachts alstublieft klaarwakker de dagen tot eenentwintig september tellen,wanneer we weer onszelf kunnen zijn, op onze eigen, nimmer frivole, hartstochtelijk herfstige wijze? Zolang wij worden getergd en gemarteld met kletspraat over iedereen die geniet van het mooie weer… ‘Dus moet jij ook, je wilt toch geen spelbreker zijn?’ – zolang verdom ik het te geloven dat ik leef in een vrij land. Het is maar dat u dat beseft.'
Natuurlijk heb ik, net als de rest, geklaagd over het weer deze zomer. Ik vond het wel weer typisch dat juist het jaar waarop ik niet op vakantie ging, het jaar was met zoveel regen. Dus de visioenen van boeken lezen in het park gingen een beetje in rook op. Maar wat men tijdens dit soort niet bestaande zomers vaak vergeet is dat extreem veel regen veel makkelijker te verdragen is dan extreme hitte. Eigenlijk is het toch heerlijk dat je deze zomer niet wanhopig verkoeling hebt hoeven zoeken, je gewoon je vest aan hebt kunnen houden en niet wakker hebt gelegen omdat het onder de deken veel te warm is en je zonder deken niet kunt slapen? En mensen zijn zo lelijk met mooi weer. Of ben ik de enige die zich stoort aan het verschijnsel dat, zodra de zon zich laat zien, mensen ongeveer alles uittrekken zonder te overwegen of het tonen van zoveel vlees wel zo charmant staat? Ineens moet alles kort, klein en in vrolijke kleurtjes. En dat is lelijk mensen. En dan die teenslippers die iedereen ineens nodig vindt (om over birkenstocks maar helemaal niet te spreken).
Maar het grootste probleem dat ik heb met mooi weer is dat ik er helemaal niet automatisch vrolijk van word. En dat moet blijkbaar wel. Je wordt geacht vrolijk te worden van mooi weer. Ik word er alleen maar zenuwachtig van. Mij geeft het een gevoel van; ik moet naar buiten, leuke dingen doen, ik moet genieten, I'm missing out! Zonnig weer is een pestkop die aantoont hoe levenloos ik eigenlijk ben. Het doet mijn eigen huis als een gevangenis voelen. Ik vind het dan ook helemaal niet zo onwaarschijnlijk dat er naast mensen met een winterdepressie er ook mensen met een zomerdepressie bestaan.
Nee geef mij maar storm en onweer. Noodweer, dat is pas mooi weer. Herfst en winter passen mij beter. En in de herfst mag je de hele dag thuis zitten want buiten is het toch rot weer. En dan lekker binnen rommelen met een kopje thee.
Ja ik heb het al eens genoemd op mijn oude weblog maar ik wil dit stukje graag afsluiten met de woorden van Désanne van Brederode uit een column in het tv programma Buitenhof op 19 april 2009. Mooier had mijn punt immers zelf niet kunnen verwoorden:
'Mooi weer? Dat is het in november, als de bomen vechten tegen de wind, een gevecht dat ze verliezen – met rondwaaiend goud, broos, vergankelijk goud, tegen een loodgrijze hemel. Mooi weer is het, als de gordijnen ‘s middags al dicht kunnen, en opwapperen als er een ijzige sneeuwwind binnenwaait. Mooi weer is weer waarbij je kunt nadenken over echte liefde en echte dood, op een waarachtige, harde, onmooie manier. Mooi weer is regenweer waarin niemand ziet dat je jankt om de ellende die het leven is. Weer, waarin je Jacques Brel hoort fluisteren en briesen. Mooi weer is weer waarin je moet proberen zelf een brandende zon te zijn, tegen beter weten in. Natuurlijk, ik kan het spelletje prima meespelen, en doen alsof er geen crisissen en conflicten bestaan, een wijntje aan het water kan ik best waarderen… Maar soms voel ik me een banneling, een roepende in de woestijn… Namens al diegenen die deze wanhoop delen zou ik de blije, vrije meerderheid willen vragen: mag het een beetje minder? Mogen wij, bij wijze van verzetsdaad, nog even in onze Noorse truien lopen? Mogen wij ’s nachts alstublieft klaarwakker de dagen tot eenentwintig september tellen,wanneer we weer onszelf kunnen zijn, op onze eigen, nimmer frivole, hartstochtelijk herfstige wijze? Zolang wij worden getergd en gemarteld met kletspraat over iedereen die geniet van het mooie weer… ‘Dus moet jij ook, je wilt toch geen spelbreker zijn?’ – zolang verdom ik het te geloven dat ik leef in een vrij land. Het is maar dat u dat beseft.'
donderdag 22 september 2011
Rariteiten & antiek
Het is fijn om vriendjes te hebben met dezelfde interesses en goede connecties. Daardoor heb ik voor relatief weinig geld weer een aantal mooie dingen kunnen aanschaffen.
Allereerst ben ik nu de trotse bezitter van dit vleermuis schedeltje. Welke vleermuis het is ben ik helaas niet achter kunnen komen.
Maar dat is nog niet alles. Ook ben ik nu in het bezit van vier antieke reisboekjes met leren kaft omstreeks 1910-1925 (helaas staat er geen jaartal in de boekjes) Vooral voor dames waren deze boekjes makkelijk mee te nemen voor onderweg. Ook waren ze makkelijk te verstoppen in je bijbel zodat niemand kon zien dat je eigenlijk iets anders aan het lezen was. In mijn hebberige nostalgische handjes heb ik de volgende boekjes kunnen krijgen:
The Gold Bug- Edgar Allan Poe
The Vampire and other verses - Rudyard Kipling
Sherlock Holmes -Sir A. Conan Doyle
Enoch Arden and other poems - Alfred Lord Tennyson (hier staat o.a. The Lady of Shalott en The Mermaid in)
En voor de boekenruikers onder ons (you know who you are :p), ja ze ruiken heerlijk. ^^
Allereerst ben ik nu de trotse bezitter van dit vleermuis schedeltje. Welke vleermuis het is ben ik helaas niet achter kunnen komen.
Maar dat is nog niet alles. Ook ben ik nu in het bezit van vier antieke reisboekjes met leren kaft omstreeks 1910-1925 (helaas staat er geen jaartal in de boekjes) Vooral voor dames waren deze boekjes makkelijk mee te nemen voor onderweg. Ook waren ze makkelijk te verstoppen in je bijbel zodat niemand kon zien dat je eigenlijk iets anders aan het lezen was. In mijn hebberige nostalgische handjes heb ik de volgende boekjes kunnen krijgen:
The Gold Bug- Edgar Allan Poe
The Vampire and other verses - Rudyard Kipling
Sherlock Holmes -Sir A. Conan Doyle
Enoch Arden and other poems - Alfred Lord Tennyson (hier staat o.a. The Lady of Shalott en The Mermaid in)
En voor de boekenruikers onder ons (you know who you are :p), ja ze ruiken heerlijk. ^^
zaterdag 17 september 2011
Er was er één jarig
Ik was dus jarig en afgelopen zaterdag gaf ik een feestje. Het was leuk. Ik weet alleen wel dat ik niet geschikt ben om dingen te organiseren. Een week lang ermee bezig zijn en dan alsnog alles op het laatste moment doen... Oh mijn god de stress. Maar uiteindelijk ging alles van een leien dakje en had ik het best naar mijn zin. Alleen je weet hoe dat gaat met feestjes, je kunt je niet echt concentreren op een gesprek omdat je steeds aan het kijken bent of mensen het wel naar hun zin hebben. Maar ik geloof dat iedereen het wel gezellig vond. En ondanks het noodweer was de opkomst best aardig. Dus hierbij wil ik mijn vriendjes en vriendinnetjes bedanken voor het komen en alle gezelligheid, jullie zijn lief. ^^ Fotografisch bewijs was er wel maar gezien een zeker persoon (hey Laila!) Perongeluk alle foto's van mijn camera heeft gewist aan het eind van de avond, is dat er nu dus niet meer.
En ik heb er weer boeken bij gekregen voor op de leeslijst:
Victorian and Edwardian Fashion, A Photographic Survey - Alison Gernsheim
The God Delusion - Richard Dawkins
Wij zijn ons brein, van baarmoeder tot alzheimer - Dick Swaab
Het nieuwe zwart, rouw, melancholie en depressie - Darian Leader
Vaslav - Arthur Japin (helaas had ik deze al dus heb ik hem geruild voor Roald Dahl, alle verhalen)
Waar ik helemaal mee werd verwend waren de creatieve uitspattingen van vrienindinnetjes Laila en Ludwika.
Echte Laila orginals die ik heb gekregen:
Een fotolijstje met een vleermuis gegoten in lucite. Het dieper maken van het lijstje en de achtergrond heeft Laila zelf gedaan.
Een chocker met een super schattig mini schorpioentje als pendant.
Een chocker met een antieke laat victoriaanse gesp.
Haardecoratie met zwarte veren en echt victoriaans rouw git.
Een buikdansgordel van malien die Laila zelf heeft gemaakt. Hij is super mooi maar moeilijk om zo even op de foto te laten zien.
En de Ludwika originals die ik heb gekregen:
Een kroontje van pauwenveren en groene kever schildjes, wat echt super gaat staat bij opgestoken haar. En bijpassende art nouveau achtige oorbellen met groene kever schildjes eraan.
Pretty huh? Wacht maar tot ik een keer in de gelegenheid ben om ze te dragen. ^^
En ik heb er weer boeken bij gekregen voor op de leeslijst:
Victorian and Edwardian Fashion, A Photographic Survey - Alison Gernsheim
The God Delusion - Richard Dawkins
Wij zijn ons brein, van baarmoeder tot alzheimer - Dick Swaab
Het nieuwe zwart, rouw, melancholie en depressie - Darian Leader
Vaslav - Arthur Japin (helaas had ik deze al dus heb ik hem geruild voor Roald Dahl, alle verhalen)
Waar ik helemaal mee werd verwend waren de creatieve uitspattingen van vrienindinnetjes Laila en Ludwika.
Echte Laila orginals die ik heb gekregen:
Een fotolijstje met een vleermuis gegoten in lucite. Het dieper maken van het lijstje en de achtergrond heeft Laila zelf gedaan.
Een chocker met een super schattig mini schorpioentje als pendant.
Een chocker met een antieke laat victoriaanse gesp.
Haardecoratie met zwarte veren en echt victoriaans rouw git.
Een buikdansgordel van malien die Laila zelf heeft gemaakt. Hij is super mooi maar moeilijk om zo even op de foto te laten zien.
En de Ludwika originals die ik heb gekregen:
Een kroontje van pauwenveren en groene kever schildjes, wat echt super gaat staat bij opgestoken haar. En bijpassende art nouveau achtige oorbellen met groene kever schildjes eraan.
Pretty huh? Wacht maar tot ik een keer in de gelegenheid ben om ze te dragen. ^^
donderdag 8 september 2011
Pretty hurts
Afgelopen zondag was ik jarig. 22 jaar alweer, het is me wat. Komende zaterdag geef ik pas een feestje maar op de dag zelfe heb ik ook iets gedaan, namelijk mijn langverwachte industrial piercing laten zetten. Als cadeau van mijn vriendje. ^.^ Mooi is ie he?En om gelijk maar de meest gestelde vraag te beantwoorden: ja het deed pijn. Net als de andere piercings die er aan vooraf gingen (2 keer tragus en 1 keer septum, oorlel gaatjes niet meegerekend). Laat daar geen misverstanden over ontstaan, ik ben een echte held op sokken. Voorafgaand aan de piercing sta ik te trillen van de spanning en het valt me eigenlijk ook nooit mee. Gelukkig doet de echte pijn maar een paar seconden. Nu is mijn linkeroor vooral heel gevoelig, moet ik er elke dag mee in een zout badje en kan ik alleen maar op mijn rechterzij slapen. En dat 3 tot 9 maanden. Maar ja, wie mooi wil zijn...
Ook heb ik tot mijn grote verrassing van mijn vriendje het volledige werk van H.P. Lovecraft gebundeld in een super mooie kaft gekregen. En daarmee was de verwenerij nog niet voorbij want van mijn ouders kreeg ik (naast de drank voorraad voor mijn feestje) de 50th anniversary edition van The Lord of the Rings. Oftewel alle boeken in één mooie bijbelachtige editie. Dit zijn ze. Pretty huh?
Gister zetten ik de boeken trots tussen mijn andere boeken op de boekenplek en ik moet zeggen, mijn voornemen om een indrukwekkende bibliotheek op te bouwen begint al ergens op te lijken. :)
zaterdag 3 september 2011
Haute Macabre
Voor iemand die zoveel op heeft met schoonheid begrijp ik opvallend weinig van mode. Echt, ik heb het geprobeerd maar mode komt mij voor alsof het meer gaat om geld en status dan werkelijke schoonheid. Wat ik wel snap is stijl. Mooie dingen maken en mooie dingen dragen. Ik snap hoe mensen daar gepassioneerd over kunnen zijn en bereid zijn daar belachelijke bedragen aan uit te geven. Net als ik ogenschijnlijk veel geld uitgeef aan hoedjes en korsetten voor het volgende feest/festival. Verder ben ik ook gewoon te arm om mijn dagelijkse kledij elders dan bij de H&M te halen. Maar ik wou dat ik voortvarend genoeg was om mijzelf geheel te kunnen omringen met schoonheid. Omdat schoonheid de ideale ontsnapping is uit de banale dagelijkse wereld, uit de verstikkende lethargie als gevolg van het permanente besef dat de wereld voor niets draait en het leven geen nut heeft. Wat dat betreft snap ik fashionata's weer heel goed.
Anyway, waar ik heen wil is het volgende. Gelukkig zijn er ook fashionblogs voor mensen als ik. Ik heb het natuurlijk over Haute Macabre. "Dedicated to the grown up goth because it wasn't just a phase." Sinds ik Haute Macabre ontdekt heb hoef ik niet meer te zoeken naar de stukjes mode die ik wel interessant vindt, dat doen zij voor me. Daarbij is het een van de weinige websites die gothic serieus neemt als een esthetische voorkeur. HM toont dat je er waanzinnig stijlvol uit kunt zien als je eenmaal de zwarte-lippenstift-fluwele-soepjurken-fase uit bent, en zevenentwintig keer interessanter kan zijn dan iemand die er zogezegd is ‘uitgegroeid’ en er op neerkijkt. Een heerlijk stukje inspiratie op het web dus. Als je het nog niet kent, ga het volgen nu: http://hautemacabre.com/
Anyway, waar ik heen wil is het volgende. Gelukkig zijn er ook fashionblogs voor mensen als ik. Ik heb het natuurlijk over Haute Macabre. "Dedicated to the grown up goth because it wasn't just a phase." Sinds ik Haute Macabre ontdekt heb hoef ik niet meer te zoeken naar de stukjes mode die ik wel interessant vindt, dat doen zij voor me. Daarbij is het een van de weinige websites die gothic serieus neemt als een esthetische voorkeur. HM toont dat je er waanzinnig stijlvol uit kunt zien als je eenmaal de zwarte-lippenstift-fluwele-soepjurken-fase uit bent, en zevenentwintig keer interessanter kan zijn dan iemand die er zogezegd is ‘uitgegroeid’ en er op neerkijkt. Een heerlijk stukje inspiratie op het web dus. Als je het nog niet kent, ga het volgen nu: http://hautemacabre.com/
vrijdag 2 september 2011
Danse Macabre
Oh mijn goden, dit gaat zo awesome worden!!! :D
En yes het is ook nog eens in een neo-gotische kerk! Georganiseerd door Dirk & Viona die ook de Gala Nocturna en Sarabande organiseren, waar Frank en ik altijd de absintbar voor ons deel nemen. Dit keer zal er geen absintbar nodig zijn en dus zijn wij de hele avond vrij om te dansen en te paraderen. En we staan op de gastenlijst! ^^
Nu denk je natuurlijk Danse Macabre dat komt me bekend voor. Juist, want het is ook een symfonisch gedicht van componist Charles Camille Saint-Saëns dat voor het eerst werd gespeeld in 1875. De dood komt om middernacht om zijn viool te spelen en de doden reizen uit hun graf om te dansen. Met het kraaien van de haan is de dans abrupt voorbij en vallen de grafstenen weer dicht. De dood blijft alleen achter en speelt zittend op een grafzerk een afscheidsmelodie.
Nu denk je misschien: hee dit is toch die muziek van de Efteling? Inderdaad, de Efteling gebruikt deze muziek bij de attractie het spookslot.
En dan dien ik gelijk nog een verzoeknummertje in. Oh als dit wordt gedraaid zal ik dansen en dansen alsof er geen morgen is! ^^
Credits voor Ludwika want door haar ken ik dit nummer. :)
dinsdag 30 augustus 2011
Castlefest 2011
Ook ben ik dit jaar weer naar het jaarlijkse Castlefest bij kasteel de Keukenhof in Lisse geweest. Castlefest is oorspronkelijk een middeleeuws, paganistisch festival. De ondertitel van het festival was toen nog Festival of Light. Een festival ter ere van de zon, die bij de Kelten werd vereerd als de god Lugh. Daarom wordt Castlefest elk jaar rond begin augustus gehouden, zo dicht mogelijk bij het oogstfeest Lughnasadh die weer aan deze god is gewijd (ik heb verder weinig met paganisme, maar het idee er achter is leuk). Maar naar mate de jaren vorderde en Castlefest steeds bekender en populairder werd kwamen er steeds meer fantasy fans, goths, alto´s en dagjesmensen op af. Deze mensen hesen zich in elfen vleugeltjes, trollen kostuums en victoriaanse jurken. En zo viel het festival niet bepaald meer middeleeuws te noemen. Dit jaar was de 7e editie en Castlefest wordt nu aangeduit als "hét middeleeuws - fantasy evenement van Nederland met inmiddels een grote Europese bekendheid." Gelukkig hebben ze wel nog hun middeleeuwse zweefteef karakter behouden, alleen met wat aanpassingen. Door de enorme steampunk fashion hype die nu gaande is in alto land hadden ze dit jaar zelfs een heuse steampunk tuin. Het is me wat.
Als bezoeker van het eerste uur ben ik elk jaar weer drie dagen lang van de partij (alleen vorig jaar heb ik een editie gemist omdat ik toen in Praag zat). Uit nostalgie en omdat het één van de weinige evenementen is waarvoor ik drie dagen lang in vol ornaat in een mooie jurk mag lopen. Daarbij is het ook gewoon heel gezellig. Mede drinken in het gras, naar het keltische geriedel van verschillende bandjes luisteren, struinen over de markt, hier en daar bekenden tegen komen en een praatje maken. En had ik al gezegd dat het eten er heerlijk is? Niks geen patatkramen en hamburgers maar de Cooking Highlander en andere eettentjes die helemaal in de middeleeuwse stijl passen en fucking lekker eten verkopen. Dan heb je nog het re-enactment dorp waar ik van zo'n kruidenvrouwtje lekkere zelfgemaakte thee heb gekocht (met een heel verhaal erbij maar dat ben ik allang weer vergeten) en bij zo'n ambachtelijke snoepkraam handgemaakte stroopsoldaatjes en absint bonbons. Yum. :) Verder heb ik op de markt nog een aantal mooie nieuwe spulletjes gekocht: een wasbeer schedel (voor mijn rariteitenkabinet), oorbellen van Franse lelies en een hanger met het portretje van mijn held Edgar Allan Poe.
Castlefest vloog echt voorbij dit jaar. En nu is het voorbij en moet ik weer een heel jaar wachten, en nadenken over wat ik naar de volgende editie aan ga trekken. ;) hier zijn de foto's:
Vrijdag
Zaterdag
Als bezoeker van het eerste uur ben ik elk jaar weer drie dagen lang van de partij (alleen vorig jaar heb ik een editie gemist omdat ik toen in Praag zat). Uit nostalgie en omdat het één van de weinige evenementen is waarvoor ik drie dagen lang in vol ornaat in een mooie jurk mag lopen. Daarbij is het ook gewoon heel gezellig. Mede drinken in het gras, naar het keltische geriedel van verschillende bandjes luisteren, struinen over de markt, hier en daar bekenden tegen komen en een praatje maken. En had ik al gezegd dat het eten er heerlijk is? Niks geen patatkramen en hamburgers maar de Cooking Highlander en andere eettentjes die helemaal in de middeleeuwse stijl passen en fucking lekker eten verkopen. Dan heb je nog het re-enactment dorp waar ik van zo'n kruidenvrouwtje lekkere zelfgemaakte thee heb gekocht (met een heel verhaal erbij maar dat ben ik allang weer vergeten) en bij zo'n ambachtelijke snoepkraam handgemaakte stroopsoldaatjes en absint bonbons. Yum. :) Verder heb ik op de markt nog een aantal mooie nieuwe spulletjes gekocht: een wasbeer schedel (voor mijn rariteitenkabinet), oorbellen van Franse lelies en een hanger met het portretje van mijn held Edgar Allan Poe.
Castlefest vloog echt voorbij dit jaar. En nu is het voorbij en moet ik weer een heel jaar wachten, en nadenken over wat ik naar de volgende editie aan ga trekken. ;) hier zijn de foto's:
Vrijdag
Zaterdag
Zondag
zaterdag 13 augustus 2011
Summer Darkness 2011
Ook in ons eigen land zijn er een aantal festivalletjes die de moeite waard zijn. Zoals Summer Darkness in Utrecht. Het is in grote en geweldigheid niet te vergelijken met WGT maar het idee is hetzelfde. In de binnenstad zijn verschillende locaties waar verschillende bandjes optreden en daarna zijn er verschillende feestjes. Ook Summer Darkness probeert zoveel mogelijk representatief te zijn voor de verscheidenheid aan stromingen die het gothic genre rijk is. Ondanks dat er altijd heel veel en heel Hollands gezeken wordt op het festival heb ik het altijd heel erg gezellig gevonden en was ik dan ook ieder jaar gewoon van de partij. Alleen Summer Darkness heeft het moeilijk de laatste tijd. Gothic is niet zo populair meer in NL en de goths die nog over zijn, zijn gierige zeurpieten die te lui zijn om hun huis uit te komen. En toen leek het erop dat ze ook nog hun subsidie zouden verliezen en voor zover ik weet is dat ook gebeurd. Geld problemen alom dus. En dat merkte je dit jaar. Minder locaties en minder te doen. Het festival was ook van 4 dagen naar 2 dagen en een openingsavond op vrijdag gegaan. Openingsavond was trouwens heel tof met Bal du Masque. Het thema was 'Midsummer night's dream’ en de Tivoli was weer prachtig aangekleed met betoverende acts en een gezellige sfeer. Daphne en ik staan op de 3voor12 website van de VPRO en daar kun je ook meteen foto's kijken en een recensie lezen, klikken dus jij: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/44971647
Qua bandjes was het niet heel bijzonder, maar Ordo Rosarius Equilibrio en Killing Joke waren wel erg goed. Verder hebben we zoals ieder jaar lekker gehangen op het Domplein waar ook de markt is die weinig bijzonder was, gewoon de standaard gothic meuk. Het Domplein is wel echt het toonbeeld geworden van hoe de gothic subcultuur de laatste jaren aan het verschralen is, met als absoluut dieptepunt de "modeshow" van Attitude Holland, een internet groothandel voor alles wat zich alto wil noemen maar niet teveel moeite wil doen voor zijn kleding. Kan het nog goedkoper en amateuristischer vroeg ik mij af? Verder loopt altijd half Utrecht uit om freaks te kijken op het Domplein, waardoor er meer kijkers dan freaks zijn. En veel te jonge meisjes met veel te weinig kleren aan poseren gewillig voor vieze oude mannetjes met camera die zich fotograaf noemen. Het probleem in Nederland is ook dat die meisjes die zich zo graag willen laten zien allemaal ook daadwerkelijk geen smaak hebben. Het is allemaal wat te dik en onverzorgd, en dat heeft zich dan in zo´n groothandel gothic jurkje gewurmd... Ik word er in ieder geval niet blij van. Als ze er nou tenminste nog mooi uitzagen...
Nee dan kon je beter een bezoekje brengen aan het Post Nuclear Steam fashion manifest in de Spiegelbar. Een ander hoogtepunt van het weekend. En ja zo'n manifest is hard nodig in de Nederlandse gothic scene. Verschillende creatievelingen die iets konden hadden de armen in één geslagen en een spetterende (uitverkochte) modeshow neergezet. Het was professioneel en vernieuwend. Kijk daar loop ik warm voor. Oke vijf van de elf deelnemers (Rosanne, Ludwika, Frank, Tessa en Jolien) zijn vrienden van mij, dus nu denk je misschien: ja ja Julia zo kan ik het ook maar geloof mij nou maar, ik herken smaak als ik het zie. Dat bewijst ook wel deze objectieve recensie in een Duits online Magazine
Voorlopig blijf ik nog wel trouw aan Summer Darkness maar ik vrees wel voor de prijs/kwaliteit verhouding. Zo, en dan nu wat foto's van alle fun:
Qua bandjes was het niet heel bijzonder, maar Ordo Rosarius Equilibrio en Killing Joke waren wel erg goed. Verder hebben we zoals ieder jaar lekker gehangen op het Domplein waar ook de markt is die weinig bijzonder was, gewoon de standaard gothic meuk. Het Domplein is wel echt het toonbeeld geworden van hoe de gothic subcultuur de laatste jaren aan het verschralen is, met als absoluut dieptepunt de "modeshow" van Attitude Holland, een internet groothandel voor alles wat zich alto wil noemen maar niet teveel moeite wil doen voor zijn kleding. Kan het nog goedkoper en amateuristischer vroeg ik mij af? Verder loopt altijd half Utrecht uit om freaks te kijken op het Domplein, waardoor er meer kijkers dan freaks zijn. En veel te jonge meisjes met veel te weinig kleren aan poseren gewillig voor vieze oude mannetjes met camera die zich fotograaf noemen. Het probleem in Nederland is ook dat die meisjes die zich zo graag willen laten zien allemaal ook daadwerkelijk geen smaak hebben. Het is allemaal wat te dik en onverzorgd, en dat heeft zich dan in zo´n groothandel gothic jurkje gewurmd... Ik word er in ieder geval niet blij van. Als ze er nou tenminste nog mooi uitzagen...
Nee dan kon je beter een bezoekje brengen aan het Post Nuclear Steam fashion manifest in de Spiegelbar. Een ander hoogtepunt van het weekend. En ja zo'n manifest is hard nodig in de Nederlandse gothic scene. Verschillende creatievelingen die iets konden hadden de armen in één geslagen en een spetterende (uitverkochte) modeshow neergezet. Het was professioneel en vernieuwend. Kijk daar loop ik warm voor. Oke vijf van de elf deelnemers (Rosanne, Ludwika, Frank, Tessa en Jolien) zijn vrienden van mij, dus nu denk je misschien: ja ja Julia zo kan ik het ook maar geloof mij nou maar, ik herken smaak als ik het zie. Dat bewijst ook wel deze objectieve recensie in een Duits online Magazine
"Danach machen wir uns auf zur Spiegelbar, die sich ebenfalls im Gebäude des Tivoli Oudegracht befindet. Und auch hier steht zunächst eine Modenschau auf dem Programm, der man gleich ansah, dass sie deutlich professioneller aufgezogen wird. War die Modenschau am Domplein noch als Werbung vom Inhaber der Marktstände betrieben, sind hier echte Models und ein professioneller Designer am Werk."En ja ik ben ook wel een beetje trots op mijn schatjes. ^^ Ook hier is een fotoreportage van voor 3voor12 van: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/44973504
Voorlopig blijf ik nog wel trouw aan Summer Darkness maar ik vrees wel voor de prijs/kwaliteit verhouding. Zo, en dan nu wat foto's van alle fun:
Abonneren op:
Posts (Atom)