Uneasy listening

Diamanda Galás leerde ik een aantal jaar geleden kennen door The Litanies of Satan en Dubbel Barrel Prayer. Die eerste ervaring met haar muziek joeg me meteen de stuipen op het lijf. Meer dan elke metal band die probeert te shockeren met satanisme ooit had gedaan. Dit was het echte werk. En omdat ik nou eenmaal hou van dingen die mij oncomfortabel doen voelen was mijn interesse meteen gewekt. Ik geloof niet dat ik er ook meteen van kon genieten. Diamanda Galás is een artiest waar je naar moet leren luisteren. Haar muziek wordt niet voor niks getypeerd als "uneasy listening". Om er van te genieten moet je in de stremming zijn en je concentreren, echt luisteren.

Wat haar onder anderen andere zo magisch maakt is haar hoge stembereik (3 a 4 octaven is uitzonderlijk hoog, heb ik mij laten vertellen) en de haast dierlijke geluiden die ze weet te produceren (Zogenaamde "Schrei"-technieken die hun oorsprong vinden in de Duitse opera, aldus wikipedia). Wat ik ook bijzonder vind is dat ze een artiest is die niet makkelijk te plaatsen valt. Op de een één of andere manier krijgt ze het voor elkaar punk, goth, jazz, opera en satanistische rituelen samen te voegen tot iets unieks. Zelf stelt ze zich buiten elk muziekgenre en de daar bijhorende groepen. Typerend vind ik een interview in 2003 waarin de interviewer naar haar mening vraagt over punk. Ze geeft toe dat veel mensen uit die scene naar haar shows komen maar zelf stelt ze: 'punk is too fashionable for me'. Verder staat haar zeer kritische en ietwat misantropische houding mij wel aan. 

Op het Wave Gotik Treffen van dit jaar kreeg ik eindelijk de kans haar live te zien in het operagebouw van Leipzig. Diamanda zoals we haar gewend zijn, een in zwart gehulde verschijning achter een vleugel. Ze deed veel Franse chansons waaronder van Edith Piaf, uiteraard geheel in haar eigen stijl. Het was werkelijk waar een betoverend optreden, zo intens. Ik kreeg het er warm en koud tegelijk van. Stiekem hoopte Loeke en ik dat ze onze absolute favoriet zou spelen: haar eigen versie van Gloomy Sunday. Orgineel gezongen door Billy Holiday die het op haar beurt weer had van de Hongaarse pianist en componist Rezső Seress. Het orgineel heet dan ook: Vége a világnak (End of the World). De tekst had Billy Holiday echter van een andere hongaarse versie namelijk Szomorú vasárnap (Sad Sunday) door László Jávor. Gloomy Sunday staat ook wel bekend als de "Hungarian Suicide Song" omdat het verhaal gaat dat veel mensen dood zijn gevonden door zelfmoord terwijl dit liedje speelde. Het lijkt mij vrij onwaarschijnlijk, maar goed. Een sterk verhaal erbij maakt alles alleen maar spannender. Anyhow, onze gebeden werden verhoord. Als laatste nummer kwam hij dan toch. Gloomy Sunday door Diamanda Galas. Zo schitterend, ik kan nu vredig sterven. ;)

Omdat ik er niet genoeg van kan krijgen, hieronder nog twee andere favoriete liedjes van mij:

Dit zijn de wat meer easy listening liedjes van Diamanda Galas. Maar eigenlijk moet je ook luisteren naar:
This is the Law of the Plague
Free among the Dead
The Thrill is Gone
O Death
Heaven have Mercy